Our Visit to York

After our short holiday in Durham in May this year, we were looking forward to our visit to York; to see more of the North. Arriving via Leeds-Bradford airport by train, we were greeted on the York train station by David, the owner of York Stay apartment. Upon arrival at the apartment Melanie, his wife, was waiting for us. The kettle was boiling and Melanie had made some yummy cake. We were speechless once we got acquainted with the apartment. Beautiful renovated last year, with a view of the communal garden, we could just see the top of the Minster from our window. This place felt like a home! We do recommend it.

The next day, after a good night’s rest we made our way to York city centre. It is just a 5 minute walk from our apartment. Little Betty’s (Big Betty’s sister) had some sweetness to welcome us to York. And as we sat by the window with the view of the Minster, we decided, that’s where we wanted to go next. The Minster, steeped in history, had a few surprises up its sleeve and the best views of the city. Once we climbed the 275 steps to get up the tower, we could see all of York and beyond, to the Moors!

img_0333
At Crumbs cupcakery

But York is more than the Minster. It is packed full of wonderful things. The Barley Hall, The walls, The York Castle museum and the Railway Museum were our favourites by far. And then there was so much more we saw! The costumed artists on the main square, the Shambles, all the nice quaint shops and tea houses like Crumbs cupcakery. And a choice of restaurants… Jamie’s Italian, Zizzi, and Pitcher & Piano with awesome river views.

Mo(o)r(e) of the North.

As we wanted to see more of the north, we booked two tours with BOBH (Best Of Britain Holidays). The trips to the Yorkshire Dales and North Yorkshire Moors where just beautiful! The small group guided day tours are all we could wish for. Seeing a lot of ‘off the beaten track’ villages and places with guide Mark. Rolling hills, Abbeys, small towns, a wicked dragon, seaside, sheep everywhere and heather. It had it all. With plenty of free time to spare we had the choice of restaurants and things we wanted to see. We really did see all the things we wanted to see, even though we were on a tour. Loved it!

img_0849
On tour with BOBH

On an other day, we visited Scarborough and Scarborough Castle by train. We arrived when sea mist covered it almost entirely, which made it spooky and yet so fitting. The remains of this castle are well documented, and the curtain walls are a sight you have to see. Impressive as they are from below, once you climb up the hill you will be rewarded with magnificent views of Scarborough beach and the sea. Sadly the town itself did not had the wow factor for us, as it was too glittery to our taste.

We are looking back to our 14 day trip with fond memories and a big smile. The weather was perfect, so where the people, our apartment at York Stay, the landscape and York. I am sure we will be back for more!

 

 

Nieuws: de redacteur is klaar!

Goed nieuws! De redacteur is klaar met het redactiewerk voor De vloek van Bedaron. Nu is het aan mij om de op- en aanmerkingen te verwerken.

Goed fout

Ai, ai! Het is nooit leuk om al die opmerkingen te zien bij de ontvangst van je manuscript dat ‘af’ is. Het maakt geen verschil of je nu op nummer 1 van de bestsellerlijst staat of niet; je manuscript is het product van uren werk.

Concentratie, ploeteren, twijfelen, veranderen, schrappen en herstellen. Staren naar de muur, binnen zitten bij mooi weer omdat ik die passage, dat hoofdstuk af wil hebben; ten slotte heb ik extra verlof genomen om te schrijven. Een doel stellen en aanpassen. Conflicten creëren en weer oplossen. De druk voelen van presteren, in het gewone leven en mijn betaalde baan van 32 uur in de week. Al dat werk, al die energie en dan nog: rode strepen, rode strepen. RODE STREPEN!

Maar ik word steeds beter in het ontvangen van kritiek van de redacteur. Het is zijn vak om met een loep door mijn werk te pluizen. Om vraagtekens te stellen bij een zin of alinea. Daarvoor huur ik hem in en hij is echt een kei in zijn vak! Nadat het schaamrood van mijn kaken af is, omdat ik ‘simpele’ fouten over het hoofd heb gezien, haal ik diep adem en ga verder.

Leermomenten, dat zijn het. Ik word gewezen op mijn zwakke punten en mijn sterkere punten. Wat kan er beter? Wat MOET er beter? Wat is goed, en wat is goed fout?

Ademhalen en laten bezinken. Dan realiseer ik mij des te meer dat de redactie iedere euro meer dan waard is. Nog even een paar dagen afstand nemen van mijn werk, voor een frisse blik. En dan:

Work in progress!

Nieuwe aanwinsten

14379688_1403247786356246_5478932259588685767_o

Zie hier, mijn nieuwe aanwinsten. Gekocht in York, Verenigd Koninkrijk. Het was even zoeken naar “Harry Potter and the Cursed Child”, want bijna overal was het boek uitverkocht. In een zijstraatje in de binnenstad van York, kwam ik een klein boekenwinkeltje tegen: The Little Apple Bookshop (Faceboekpagina). Daar lagen nog drie exemplaren!

“The Forgetting Time” van Sharon Guskin is haar debuut. Bij de eerste alinea op de achterkant was ik al ‘verkocht’:

‘Janie’s son is her world, and it breaks her heart that he has nightmares. That he’s terrified of water.
That he sometimes pushes her away and screams that he wants his real mother.
That it’s getting worse and worse and no one seems to be able to help.’

Het boek van Sarah Perry heb ik op het vliegveld van Leeds gekocht. De cover is een waar kunstwerkje. The Essex Serpent is haar tweede boek.

Drie verschillende boeken, verschillende personages en genres. Toevallig allemaal geschreven door een vrouw. Nou ja, J.K. Rowling heeft een beetje hulp van twee mannelijke collega’s gekregen. Ze komen op de boekenplank bij nog te lezen exemplaren te staan. Hopelijk kan ik er snel aan beginnen!

Wat bracht de zomer van 2016?

Nu de meteorologische herfst op 1 september gearriveerd is, kijk ik terug op de zomer van 2016.DSCN9534

Begin juni heb ik een leuke middag beleefd bij Primera, toen ik mijn boek presenteerde. Wat heb ik genoten van de gesprekken met de lezers en geïnteresseerden. Een goed begin van de zomer dus.

Het Atria Project is tijdens de zomervakantie heel Europa door geweest, in de koffer met lezers mee. Nederland, België, Frankrijk, Griekenland en misschien nog wel veel meer landen waarvan ik het niet weet.

Bij dezen wil ik alle lezers bedanken die Het Atria Project gekocht hebben. Ik weet dat jullie al uitkijken naar het vervolg. De afronding van het tweeluik over Abby Ryan, De vloek van Bedaron, is deze zomer ook dichterbij gekomen. De proeflezers hebben het manuscript gelezen en momenteel ligt het bij de redacteur. De cover is af en gezien door een selecte groep om hem te ‘keuren’. Hun reacties waren allemaal positief.

Jullie zijn meegenomen in het ontstaan van het verhaal van John Water. Van het begin op 18 mei 2016 tot vandaag, telt het al meer dan 62.000 woorden. Dat zijn 249 pagina’s (A5). Het gaat goed, maar het verhaal is nog lang niet af. Ik vond de persoonlijke berichten van lezers, die aangaven het fijn te vinden om eens meegenomen te worden bij het ontstaan van een verhaal, erg leuk!

Tot slot heb ik tussen 1 juni en 1 september een aantal boeken gelezen die mij aangenaam verrast hebben:
Moordtocht van de Nederlandse Wilma Wuite (juli).
Het korte verhaal Vuurvlieg van Jen Minkman (augustus).
Children of Time van Adrian Tchaikovsky (augustus).
Miss Peregrine’s home for peculiar children van Ransom Riggs (ook augustus).

Mijn zomer was dus prima! Hoe was die van jullie?

 

Ik ben een verhalenverteller, geen taalpurist.

Op Schrijven Online las ik een leuke blog over taalfouten: helemaal actueel nu mijn manuscript bij de redacteur ligt! Zo wordt er bevestigd dat een foutloos boek schrijven bijna niet haalbaar is, hoe goed we ook ons best doen en hoeveel mensen het manuscript ook gelezen hebben.

Dat is ook de reden waarom ik mijn manuscripten laat lezen door proeflezers en laat redigeren door een professional: ik wil een zo foutloos mogelijk boek afleveren. 

Het is een mythe dat een schrijver foutloos schrijft, net zoals een chauffeur nooit een deukje in zijn auto of vrachtwagen rijdt. Dat betekent niet direct dat hij/zij niet kan rijden, het is meer een ‘oeps’ moment. Je kunt niet meer dan je best doen, toch?

Goed fout

Het overkomt de meest gerenommeerde schrijvers: tikfoutjes/taalfoutjes/zetfoutjes. Tik het maar eens in op internet; hordes (tekst)schrijvers vragen zich af hoe ze het eerste foutloze boek/stuk moeten schrijven en er zijn talloze mensen die tips geven. Geen wonder dus dat ik onzeker ben, als ik alle rode strepen in mijn manuscript zie wanneer ik het terug krijg van een proeflezer. ‘Hoe is het mogelijk dat ik dat gemist heb!’ denk ik, als ik de fout zie. 

Redacteurs zijn er niet voor niets. Ze hebben een antenne ontwikkelt voor fouten, kromme zinnen en onlogische samenvoegingen. Ik zie de redactie door een professional dan ook als een investering in mijzelf; hoe vaker men mij mijn eigen fouten laat zien, des te meer leer ik ervan. 

Tussen de eerste versie van mijn manuscript en de definitieve versie in de vorm van een boek, zitten dus veel correctierondes. En dat is bij andere (ook beroemde) auteurs niet anders. 

Ik ben nu eenmaal een verhalenverteller, geen taalpurist.

Woensdagmorgen update

de vloek van bedaron

De redacteur heeft het manuscript van De vloek van Bedaron in handen en werpt er een blik op. Dan is het manuscript na het verwerken van de op en aanmerkingen zo goed als klaar.

Ik heb een bonushoofdstuk toegevoegd, met meer achtergrondinformatie over Abby Ryan en nog veel meer. Ik kan er niet te veel van zeggen zonder een ‘spoiler’ weg te geven. Maar ik denk dat het een leuke aanvulling is voor jullie, de lezers.

Verder heb ik mijn aandacht verdeeld tussen promotie van Het Atria Project, het afronden van de cover van De vloek van Bedaron en het intikken van de op papier geschreven woorden van John Water. Het lijkt dubbel werk, is het in feite ook, maar ik krijg de tekst wel direct een tweede keer onder ogen.

De laatste dag van augustus alweer; met mooie recensies, veel geschreven en gelezen bladzijden, een hittegolf en truien weer was augustus een maand met van alles wat. Ik ben benieuwd wat september brengt!

 

Covers om van te smullen!

20160829_130803

Ik kan er niets aan doen. Ik MOEST ze gewoon hebben. De volgende delen van Miss Peregrine’s home for peculiar children. Mijn boekenkast moet natuurlijk ook gevuld blijven.

De kennismaking met deze serie is goed bevallen. En zeg nou zelf, zijn het geen plaatjes? Hopelijk is het verhaal net zo mooi. Ondertussen heb ik de film op mijn ‘to see’ lijst gezet.

 

Welk boek MOEST jij hebben vanwege de mooie cover?

Zaterdagmiddag update

In deze update bespreek ik het boek dat ik onlangs gelezen heb, de cover van De vloek van Bedaron en heb ik nieuws over John Water.

De cover van Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children, van Ransom Riggs was de impuls om het boek te kopen. Dat ook de binnenzijde van het boek ongewoon was, wist ik toen ik het online kocht, nog niet. Dat wonderbaarlijke binnenwerk zag ik pas toen ik het boek in handen had.

Het verhaal, dat door de vele foto’s die onderdeel uitmaken van het verhaal wel een extra aspect krijgt, is niet nieuw. Timeloops a la Groundhog day komen in meer boeken voor. Toch vond ik het een erg leuk verhaal. De personages zijn goed omschreven en je ziet het eiland, zijn bewoners en de gebouwen waar Jacob en zijn vader verblijven voor je. Ik heb de vervolgdelen direct gekocht, ik wil weten hoe het verder gaat! Binnenkort gaat de film in premiere!

Over covers gesproken. De cover van De vloek van Bedaron is af. Ik denk dat het heel anders is dan jullie zullen verwachten. De donkere mysterieuze cover van Het Atria Project tegenover een even mysterieuze, maar lichtere cover van De vloek van Bedaron. De inhoud van het boek moet nog even gefinetuned worden. Ik ben bezig met een ‘bonus’ hoofdstuk. Meer hierover later, als het zijn definitieve vorm heeft gekregen.

Ten slotte het nieuws over John Water. De 55.000 woorden zijn ruimschoots gepasseerd. Bij 60.000 woorden heb je een gemiddeld boek ‘af’. Ik wil van Johns verhaal een stand alone maken, geen serie dus. Maar het zal een dik boek worden. Dikker dan Het Atria Project of De vloek van Bedaron. En… het zal een boek in een boek uitvoering zijn. Daarmee bedoel ik, dat het verhaal van John Water drie delen heeft dat ik samenvoeg tot een geheel.En ik verklap alvast, dat niet alle delen vanuit John’s point of view geschreven zijn.

Ik wens jullie een fijn weekend!

Marcia, van Oog op de Toekomst, las Het Atria Project.

Marcia van Oog op de Toekomst kreeg van mij een recensie exemplaar van Het Atria Project. Waarom ik Marcia heb gevraagd om mijn boek te lezen? Omdat haar blog ontzettend leuk is. Haar recensies zijn doordacht, informatief en zien er ook nog eens goed uit. Neem eens een kijkje op haar blog!

Oog op de toekomst is een blog over Dystopia en Science Fiction. Hier vind je recensies van (YA) boeken en klassiekers, maar ook van films, series en games.

Lees wat Marcia van Het Atria Project vond:

HET ATRIA PROJECT: SPANNENDE PARANORMALE THRILLER MET EEN VLEUGJE SCIENCE FICTION

ALWEER EEN BEHOORLIJKE TIJD GELEDEN WERD IK BENADERD DOOR DE NEDERLANDSE SCHRIJFSTER URSULA VISSER MET DE VRAAG OF IK HAAR BOEK, EEN COMBINATIE TUSSEN FANTASY EN SCIENCE FICTION, WILDE RECENSEREN. HOEWEL DE SYNOPSIS ME NIET METEEN DEED STUITEREN VAN ENTHOUSIASME GAF IK GRAAG GEHOOR AAN HAAR VERZOEK. IK VIND HET TOF OM AUTEURS VAN EIGEN BODEM IN DE SPOTLIGHT TE ZEGGEN EN DE COVER ZAG ER VEELBELOVEND UIT..

Het atria project

In Het Atria Project maken we kennis met Abby Ryan, woonachtig in het Zuiden van Australië en beschikkend over de gave om herinneringen uit een vorig leven te zien. Haar vriendin Laura weet haar te overtuigen een groep mensen te ontmoeten die dezelfde gave hebben. Deze ene ontmoeting verandert hun leven drastisch; Het Atria Project zit de groepsleden op de hielen. Wanneer één van hen ontvoert wordt, zet de complete groep een reddingsactie op. Algauw raken ze verstrikt in een web van leugens, intriges en experimenten. Abby bevindt zich middenin een gevecht om te overleven – een gevecht dat zich niet alleen op aarde afspeelt, maar ook op de planeet Atria.

Wat Het Atria Project onderscheidt van de vele andere boeken die ik de afgelopen tijd las, is het feit dat we hier te maken hebben met volwassen personages. Ik vond het heel verfrissend en fijn om eens niet met tienerproblematiek geconfronteerd te worden. Wel vraag ik me af waarom het verhaal zich afspeelt in Australië. De omgeving wordt goed geschetst, maar ik zou het stiekem juist heel leuk gevonden hebben om zo’n stoer fantasy/science fiction verhaal te lezen dat zich afspeelt in Nederland.

Eigenlijk is de wereld waarin Het Atria project zich afspeelt heel realistisch, met uitzondering van de gave waarover Abby beschikt. In de eerste hoofdstukken is er enorm veel aandacht voor het alledaagse; denk aan details als je bord afspoelen voor je hem in de vaatwasser zet en het katje van de buurman dat steeds aan komt lopen. Vanaf het moment dat Abby in contact komt met haar lotgenoten – wat voor mij persoonlijk trouwens een term is die de lading niet helemaal dekt – krijgt het boek meer vaart; ik kon niet stoppen met lezen en was ontzettend benieuwd naar hoe het verhaal verder zou gaan.

Het atria projectDe eerste helft van Het Atria Project leest als een spannende paranormale thriller. Totaal niet het type boek wat ik normaal lees, maar ik werd compleet meegesleept in het verhaal van Abby. Ik wilde weten hoe het verhaal in elkaar stak: Wie zijn de good guys en wie debad guys? Wie kan Abby vertrouwen en wie niet? Ik weet het nog altijd niet 100% zeker, want Ursula Visser houd je het hele boek in spanning.

Pas vanaf hoofdstuk twaalf krijgt het boek een meer science fiction achtig tintje. Er blijkt een andere planeet aan de pas te komen (geen spoiler, het staat al in de samenvatting!) en de spanning loopt nog hoger op. Misschien is de opbouw naar de onthulling over planeet Atria iets te lang, al zorgt dit wel een goede karakterschets van Abby. Ze leeft op de klok, is altijd stipt op tijd, werkt nauwkeurig en netjes. Ze houdt van boeken en is de bazin van een eigen boekwinkel. Je krijgt echt een band met dit personage en begrijpt waarom ze bepaalde beslissingen maakt. Toch kan ik me voorstellen dat mensen hierdoor te vroeg afhaken: ze verwachten misschien een hoger fantasy en/of science fiction gehalte in het verhaal – terwijl dat pas gedurende het verhaal tevoorschijn komt.

Tegen het einde werd het plot soms iets te ingewikkeld. Misschien was het mijn vermoeidheid omdat ik alles aan één stuk door wilde lezen, maar sommige dingen begreep ik niet helemaal. Het personage Jarod is voor mij persoonlijk nog altijd een mysterie.

Het Atria Project is een boek dat ik door de synopsis niet snel zou oppakken, maar dat me aangenaam wist te verrassen. Het verhaal leest als een trein en is te omschrijven als een originele paranormale thriller die halverwege opeens een tintje science fiction blijkt te hebben. Het boek komt misschien iets te traag op gang en mist aan het einde wat extra duiding, maar het was een welkome afwisseling om eens te lezen over volwassen hoofdpersonages. Ursula Visser is erin geslaagd deze personages heel realistisch neer te zetten. Bovendien is ze een ster in het creëren van intriges; ik heb nog altijd geen idee wie Abby precies is en wie ze kan vertrouwen en wie niet. Het Atria Project heeft me met enorm veel vragen achter gelaten en ik ben nieuwsgierig naar meer; ik kijk zeker uit naar het vervolg!

Het atria projectTitel: Het Atria Project | Auteur: Ursula Visser | Uitgeverij: Brave New Books | Jaar van verschijnen: 2015 Aantal pagina’s: 300 | Beoordeling: ★★★★☆

Met dank aan Ursula Visser voor het opsturen van een recensie-exemplaar!